Inkontynencja - wysiłkowe nietrzymanie moczu


24.10.2017

INKONTYNENCJA to nietrzymanie moczu polegający na każdym, niekontrolowanym wycieku moczu. Spowodowana jest wykonywaniem czynności, które powodują wzrost ciśnienia w brzuchu, takich jak: kichanie, kaszel, śmiech, w niektórych przypadkach podczas gwałtownych ruchów, a nawet podczas chodzenia czy spoczynku.

Schorzenie to występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn i rośnie wraz liczbą ciąż i porodów, Niewiele osób konsultuje się w sprawie tego problemu z lekarzem. U osób powyżej 80 roku życia na nietrzymanie moczu cierpi połowa kobiet i jedna trzecia mężczyzn.  Przerost gruczołu prostaty oraz związane z tym zabiegi chirurgiczne to główne przyczyny pojawienia się problemu z nietrzymaniem moczu u mężczyzn. Wysiłkowe nietrzymanie moczu może być też spowodowane przez zmiany zapalne dróg moczowych, choroby neurologiczne oraz przebyte urazy kręgosłupa, palenie papierosów, cukrzyca, zaparcia oraz przewlekła choroba płuc. Podatność na inkontynencję wysiłkową zwiększa się z wiekiem.

Jedną z licznych grup, u których obserwuje się Inkontynencje są sportowcy. Sytuacja przeszkadza w prowadzeniu treningu, jest kłopotliwa i w wielu przypadkach niezręczna. Wymaga nieustannego szukania toalety, często powoduje popuszczanie moczu, a niekiedy wręcz prowadzi do zaprzestania prowadzonych czynności. Podczas zawodów powszechny jest widok biegaczy korzystających z Toi Toi czy znajdujących się przy szosie drzew, już na pierwszych kilometrach po wystrzale startera. O ile nie biegnie się po rekord życiowy, a czas na mecie nie ma większego znaczenia - okoliczności można opanować i bezstresowo zaczekać w kolejce na trasie. Jeżeli jednak celem jest życiówka, sytuacja się komplikuje i staje się poważnym wyzwaniem.

Zadania zależności między nietrzymaniem moczu podczas uprawiania aktywności fizycznej oraz występowania tej przypadłości u sportowców pochodzą z lat 90. Do najczęściej wymienianych grup, które uskarżają się na NTM należy: gimnastyka, skoki na trampolinie, koszykówka, bieganie, tenis, hokej, trekking, sporty siłowe, Crossfit, pływanie czy siatkówka. Wyskoki, poruszanie się w osi góra-dół z akcentem uderzeniowym o ziemię znacznie wzmagają występowanie tej dolegliwości. Większość testowanych osób przyznaje się do częstszego nietrzymania moczu podczas treningów niż samych zawodów, co być może spowodowane jest większą ostrożnością, częstszym opróżnianiem pęcherza i mniejszą ilością spożywanych płynów przed samą rywalizacją. Zaobserwowano także występowanie złożonej relacji między NTM, a problemem u osób z zaburzeniami jedzenia. Wysiłkowe nietrzymanie moczu stwierdzono u 49% sportowców i o 38,8% w grupie kontrolnej, co może być spowodowane powtarzalnym naciskiem na miednicę i wprowadzeniem w tym miejscu zmian podczas prowokowanych wymiotów. Nietrzymanie moczu może być bardzo dużą przeszkodą w aktywności fizycznej, zwłaszcza wśród pań w średnim wieku. Naukowcy apelują, aby pracownicy służby zdrowia byli bardziej pomocni przy rozwiązywaniu tego problemu z kobietami. Powinni oni oferować pomoc przy użyciu nieinwazyjnych strategii, takich jak ćwiczenia mięśni dna miednicy, kości kulszowej, mięśni kegla.

Grupą różnych aktywności, które za priorytet biorą sobie bezpieczeństwo tych właśnie mięśni są zajęcia Pelvic Floor Safe. Mogą to być zajęcia Pilates,  Zdrowy kręgosłup, Nordic Walking czy trening funkcjolany bądź, będące coraz to bardziej popularne w Polsce, zajęcia dla mam z wózkami czyli BuggyGym. Każde z tych zajęć, gdy prowadzone przez trenerów Pelvic floor safe i  są zmodyfikowane w taki sposób aby były bezpieczne dla mięśni dna miednicy. Tym samym stają się idealne dla kobiet, nawet jeśli problem nietrzymania moczu ich nie dotyczy. Mają one wtedy działanie prewencyjne, a każdy wie, że lepiej jest zapobiegać niż leczyć. Na zajęciach Pelvic Floor Safe tak jak na standardowych treningach wzmacniane jest całe ciało i poprawiana kondycja, jednak ze zwróceniem szczególnej uwagi na bezpieczeństwo mięśni dna miednicy. Zajęcia dedykowane są przede wszystkim kobietom jako profilaktyka problemów związanych z dysfunkcją mięśni dna miednicy oraz  kobietom ze zdiagnozowanym nietrzymaniem moczu lub obniżeniem narządów rodnych.

Aby uniknąć schorzenia należy utrzymywać prawidłową masę ciała, stosować dietę zapobiegającą zaparciom, ograniczyć alkohol i kofeinę oraz regularne uprawiać sport. Szczególnie ważne jest wzmocnienie mięśni dna miednicy po porodzie, co u wielu kobiet może zapobiec wysiłkowemu nietrzymaniu moczu w późniejszych latach życia. Rozpoznanie wysiłkowego nietrzymania moczu u większości pacjentów możliwe jest za pomocą badania podmiotowego. Bardzo dokładny wywiad lekarski pozwala postawić prawidłową diagnozę. Badania diagnostyczne zależą od stopnia nasilenia tej dolegliwości. Większość pacjentek zgłaszających się do lekarza z tym wstydliwym problemem to kobiety, które mają za sobą kilka porodów.

Diagnostyka wysiłkowego nietrzymania moczu obejmuje:
•    badanie w postaci posiewu moczu,
•    oznaczenie zalegania moczu,
•    ogólne badanie moczu,
•    wykonanie prób prowokacyjnych, np. próby kaszlowek w kierunku nietrzymania moczu,
•    badanie wziernikiem przez pochwę,
•    badanie radiologiczne przy użyciu kontrastu (uretrocystografia, urografia),
•    uretrocystoskopię.

Podstawą jest badanie ginekologiczne, dzięki któremu możliwa jest dokładna ocena sromu oraz krocza u kobiet. W trakcie badania lekarz może poprosić pacjentkę, aby zakaszlała, dzięki temu może sprawdzić ujście cewki oraz przedniej ściany pochwy po wprowadzeniu wziernika. Bardzo często podczas kaszlu dochodzi do mimowolnego oddawania moczu. Oprócz tego wykonuje się próbę Bonneya-Marchettiego, która polega na wprowadzeniu do pochwy palców, a następnie uniesieniu jej przedniej ściany (bez uciskania cewki moczowej). W diagnostyce różnicowej wykonuje się badania neurologiczne, których zadaniem jest wykluczenie chorób endokrynologicznych, takich jak cukrzyca i moczówka prosta.

Leczenie

Najbardziej zalecaną i stosowaną w pierwszej kolejności metodą poprawy tego stanu jest samodzielne wykonywanie przez pacjenta odpowiednich ćwiczeń. Najlepszą skuteczność terapii zapewnia biofeedback pozwalający na dodatkową obserwację pracy mięśni pod okiem specjalisty, który pomaga w dobraniu najbardziej optymalnego ich treningu oraz korzystanie z odpowiednich urządzeń medycznych służących do rehabilitacji mięśni, W dalszej kolejności stosuje się leczenie farmakologiczne czy w ostateczności operacyjne.

1. Fizykoterapia.
Tę metodę leczenia wykorzystuje się wówczas, gdy nietrzymanie moczu nie jest bardzo nasilone. Polega ona na ćwiczeniu mięśni dna miednicy mniejszej przez zaciskanie pośladków i ud i zatrzymywaniu moczu podczas oddawania moczu. Inne ćwiczenie polega na zaciskaniu pochwy na „swoich dwóch palcach”. Na rynku dostępna są również specjalne stożki, które należy okresowo zakładać do pochwy, a utrzymują się one w niej przez zaciskanie mięśni krocza.
2. Leczenie farmakologiczne. Preparaty farmakologiczne stosowane są, gdy mięsień wypieracza moczu jest niestabilny. Wówczas leczenie chirurgiczne nie przynosi spodziewanego rezultatu. Leczenie u kobiet w okresie menopauzy obejmuje głównie terapię hormonalną. Dzięki dopochwowemu stosowaniu estrogenów można częściowo zregenerować nabłonek pochwy, sromu oraz dolnego fragmentu cewki i szyi pęcherza moczowego. Jednak skuteczność estrogenów jest niewielka, mają one jedynie znaczenie w leczeniu infekcji dróg moczowych, zmian zanikowych sromu oraz popuszczaniu moczu z parcia.
3. Leczenie chirurgiczne. Wskazaniem do tego rodzaju leczenia jest nawracające wysiłkowe nietrzymanie moczu oraz brak efektów po stosowaniu leczenia zachowawczego i farmakologicznego. Operacja celowana jest w poprawę budowy anatomicznej narządów miednicy mniejszej oraz rekonstrukcję tylnego kąta pęcherzowo-cewkowego. Wyróżnia się 3 rodzaje operacji, z których każdy ma wiele odmian:
•   plastyka pochwowa cewki moczowej (niestety mało skuteczna).
•   operacje mocujące cewkę moczową z dostępu nad spojeniem łonowym (operacja Marschal-Marchetti-Krantz, operacja Burcha, operacja Stameya).
•   operacje podwieszające przy wykorzystaniu pętli z tkanek własnych lub materiałów sztucznych (operacja Moira, Aldrige’a, TVT, IVS).


Źródła:
https://bieganie.pl/?show=1&cat=24&id=5456
https://treningbiegacza.pl/inkontynencja-czym-jest-i-jak-sobie-z-nia-radzic
https://portal.abczdrowie.pl/aktywnosc-fizyczna-a-nietrzymanie-moczu

wróć do listy newsów
Udostępnij: